วันศุกร์ที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2560

ริต้าผู้ตามหาเป้าหมายในชีวิต

สวัสดีค่ะคุณแอนนา
ขอเริ่มเกริ่นเลยนะคะ ฉันคือคนที่หลงทาง ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการอะไรในชีวิต ฉันกำลังอยู่ในสภาวะที่ย่ำแย่จนต้องพึ่งจิตแพทย์ ฉันต้องการความช่วยเหลือ
คุณช่วยตอบฉันหน่อยได้ไหมว่า
อะไรคือเป้าหมายในชีวิต? คุณสามารถบอกได้ไหม? สำหรับตัวฉันเองแล้วฉันหามันไม่เจอเลยจริงๆ มันเหมือนกับฉันขับรถอยู่บนทางด่วน ขับมันไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายปลายทางที่แน่นอน  แล้วก็ไม่มีทางที่จะสิ้นสุด ฉันกำลังหลงทาง ฉันไม่มีแรงบันดาลใจในการที่จะลุกขึ้นมาปฏิบัติภาระกิจประจำวัน (จ่ายค่าน้ำค่าไฟ จ่ายภาษี หางานทำและอื่นๆ)ฉันหาทางผัดผ่อนมันไปเรื่อยๆ ซึ่งจิตแพทย์ที่เขารักษาฉันเขาใช้เวลาเกือบปีในการที่จะทำให้ฉันยอมรับว่า ฉันสูญเสียความเป็นตัวตน ฉันหาตัวเองไม่เจอ ฉันมักจะจมปลักอยู่กับเรื่องดราม่าทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นเรื่องแฟน  เรื่องเพื่อน  ฉันมักจะเอาแต่บ่นเกี่ยวกับงานที่ฉันทำ และฉันก็คิดว่าฉันมีความวิตกกังวลในชีวิตสูงมาก ฉันกังวลว่าฉันควรจะเลือกเดินทางไหนในเส้นทางแห่งชีวิตของฉัน และมันก็ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของฉันแล้ว เมื่อความวิตกกังวลมันฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกมันก็ส่งผลให้สมองคิดไม่ออกในเรื่องของเป้าหมายในชีวิต

ฉันเป็นนักวิ่งตัวฉกาจ ฉันวิ่งหนีจากภาระหน้าที่ที่ฉันต้องทำ ฉันวิ่งหนีจากสิ่งสำคัญที่ฉันต้องทำ ในขณะเดียวกันฉันก็ชอบเอาแต่บ่นเรื่องการที่ไม่มีอิสระภาพทางด้านการเงินซะที แต่ฉันก็ไม่เคยเริ่มที่จะหางานสักที่  ทุกครั้งที่ฉันกำลังจะเริ่มต้นส่งจดหมายสมัครงานที่ไหนสักแห่ง ฉันมักจะวิตกกังวลและกลัวว่ามันจะล้มเหลว  กลัวว่าสิ่งที่ทำลงไปมันจะสูญเปล่าถ้าหากว่ามันจะต้องล้มเหลว และฉันมักจะหมดเวลาไปกับสิ่งยั่วยวนทั้งหลายเช่นดูทีวี อ่านหนังสือ เข้าไปคอมเม้นท์โพสต์ต่างๆในโชเชียลมีเดีย ขับรถเล่นไปเรื่อยๆ (ซึ่งสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดมันไม่ได้ช่วยอะไรได้เลย นอกจากสิ้นเปลืองเวลาไปวันๆ) มันเหมือนกับฉันกำลังวิ่งหนีออกจากชีวิตตัวเองแล้วมองมันถูกเผาไปต่อหน้าต่อตา มีใครที่ไหนจะทำได้ แน่นอนมันก็แค่คนที่กำลังหลงทางแห่งชีวิต คนที่หาตัวเองไม่เจออย่างฉันไงหล่ะ  ซึ่งฉันยังเคยคิดนะว่าฉันอยากจะหายไปเลยจริงๆจากโลกใบนี้

มันแย่มากนะที่ตัวฉันเป็นแบบนี้ ฉันกำลังโหยหาเป้าหมายในชีวิตอย่างหนักเลยตอนนี้ ทำอย่างไรฉันถึงจะหาคำตอบได้ แม้แต่จิตแพทย์ของฉันเขาก็ช่วยฉันไม่ได้ เขาบอกฉันว่าเป้าหมายในชีวิตของคุณคุณก็ต้องรู้เอง ผมคงจะช่วยคุณไม่ได้จริงๆ เรื่องนี้ฉันรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ของฉันแต่อย่างน้อยเขาน่าจะให้แนวทางแก่ฉันบ้าง มันเหมือนกับหมอบอกคนไข้ว่า คุณป่วยนะแล้วก็วิธีรักษาโรคมันมีอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่คุณจะต้องไปหามันเอง แล้วฉันควรจะเริ่มต้นอย่างไรดีหล่ะ?

ฉันจะบอกคุณเกี่ยวกับตัวฉันนะ เพื่อที่คุณจะได้นึกภาพออก ฉันเป็นคนที่เกิดมาค่อนข้างจะเพรียบพร้อมเลยทีเดียว ฉันมีครอบครัวที่รักฉัน  มีเพื่อนที่ดี ฉันจบการศึกษาจากสถาบันที่มีชื่อเสียง มีชีวิตที่สุขสบาย  พูดถึงเรื่องสถาบันการศึกษาด้วยความที่สถาบันมีชื่อเสียง ฉันได้รับโอกาสดีๆมากมาย มีหลายบริษัทติดต่อเข้ามาหาฉันแต่เชื่อไหมว่าด้วยความที่มันมีตัวเลือกมากมาย ฉันเลือกไม่ได้สักที่ และแล้วฉันก็ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปที่แล้วที่เล่า ฉันทำตัวไม่ถูกว่าจะเอายังไงกับชีวิตและกลัวการที่เมื่อเลือกแล้วชีวิตฉันจะไปในทิศทางไหน ฉันเกลียดตัวเองมากที่เป็นแบบนี้  ฉันเป็นคนที่จดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งนานๆไม่ได้ฉันจะต้องสลับคิดและทำสิ่งอื่นตลอด 

ฉันขอสรุปสิ่งที่ฉันอยากจะถามคุณนะ ข้อแรกฉันไม่รู้จุดหมายของชีวิต เพราะว่าฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการอะไร แล้วฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าฉันต้องการอะไร? มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน? และตอนนี้ฉันก็เจอความกดดันกับสังคมที่คอยประนามว่าฉันอายุเกือบสามสิบแล้ว ยังทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน(ฉันจะยังไม่ทำอะไรจนกว่าฉันจะรู้ว่าจุดหมายในชีวิตของฉันคืออะไร)ซึ่งตอนนี้ฉันก็ถูกตั้งคำถามว่าน่าจะทำงานและแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว (ฉันยังไม่อยากคิดถีงเรื่องการมีครอบครัวตอนนี้)แต่ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยเดทหรือว่าคบหากับผู้ชายนะ ฉันก็คบๆเลิกๆมาหลายคน คบไปงั้นๆ คบทั้งๆที่รู้ว่าทุกคนที่เข้ามามันไม่ใช่ แต่แค่ฆ่าเวลาเล่นๆไปวันๆเท่านั้นเอง และฉันก็ไม่ชอบตัวเองเลยที่เป็นแบบนี้  ทั้งหมดที่ฉันได้เล่ามาคือสิ่งที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้คือนั่งจมปลักครุ่นคิดกับชีวิตไปวันๆ และมันก็ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ฉันก็ยังไม่คืบหน้าไปไหน
คุณช่วยหาคำตอบให้ฉันหน่อยได้ไหมว่าคุณหาเป้าหมายในชีวิตให้เจอด้วยวิธีไหน? คุณเลือกลงมือปฏิบัติอย่างไร? และคุณมีวิธีคิดอย่างไรในการที่จะทำให้คุณค้นพบเป้าหมายในชีวิตของคุณ?

ขอบคุณมากค่ะ
ริต้า


สวัสดีค่ะคุณริต้า

เราจะหาเป้าหมายในชีวิตได้อย่างไร? ฉันก็เคยเป็นคนหนึ่งที่ตามหาเป้าหมายชีวิตมาตลอดเวลา ซึ่งการคิดถึงเป้าหมายชีวิตมันยากและแทบจะเป็นไปไม่ได้เหมือนกับเราขุดหาน้ำในทะเลทราย หลังจากที่ฉันได้ใช้เวลามานานหลายปีมากเรียกได้ว่าเกือบจะทั้งชีวิตของฉันเลยทีเดียว และแล้วในวันหนึ่งฉันก็ได้คำตอบ ซึ่งมันเป็นอะไรที่เรียบง่ายมาก ฉันค้นพบว่ามันไม่ใช่เรื่องของเป้าหมายแต่มันเป็นเรื่องของการเดินทาง ฉันเรียนรู้และค้นพบอะไรใหม่ๆมากมายจากการเดินทาง ทั้งความสุข ทั้งความทุกข์ ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถที่หาเป้าหมายของชีวิตได้เจอถ้ามัวแต่นั่งขบคิดถึงมันอยู่ที่บ้าน แต่เราต้องออกเดินทางแล้วระหว่างทางเราจะเรียนรู้และค้นพบอะไรมากมาย
เป้าหมายในชีวิตคือการใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ให้คุ้มค่าทุกเสี้ยววินาทีโดยที่ไม่ต้องไปคิดถึงอดีต และกังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึงในอนาคต การทำตัวเราในวันนี้ให้ดีกว่าเราที่เคยเป็นเมื่อวาน  การรักตัวเอง เชื่อมั่นศรัทธาในตัวเองรวมทั้งความพอใจในสิ่งที่เรามีและเป็นอยู่  การให้โอกาสตัวเองในการทดลองทำสิ่งใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิตและถึงแม้ว่าเราจะผิดพลาด เราจะล้ม แต่เราก็ยังลุกขึ้นมาได้ และความล้มเหลวนั้นมันจะสอนบทเรียนให้แก่เรา มันจะสร้างเราให้เติบโตและแข็งแกร่ง
ที่สำคัญที่สุดเราตัองใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุกๆสถานการณ์

หวังว่ามันคงจะพอช่วยคุณได้บ้างนะคะ
แอนนา

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

คำคมสอนใจเกี่ยวกับความคิด

คำคมความคิด ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่จะสามารถสร้างปัญหาให้คุณยุ่งยากใจได้เท่ากับความคิดของตัวคุณเอง คำคมความคิดภาษาอังกฤษ There is nothing ...